وقتی عطر ماندگار «هتل جواد» در رامسر ماندگار می شود

کلام تازه؛ احمد فیاض| برایم جای پرسش است که چرا وقتی قدم به خانه حاج اسماعیل رودخانه‌ای و حاجیه خانم کلثوم یگانه در محله لمتر رامسر گذاشتم، حضور شهید مدافع حرم جواد جهانی را در تک‌تک زوایای خانه احساس کردم؛ حضوری گرم و روحانی که حتی از یادمان شهدای جبل‌النورِ مشهد نیز برایم ملموس‌تر بود.عطر یاد و نام «جواد جهانی» فضای این منزل سه‌طبقه را پر کرده است. در حالی‌که هنوز قلم آماده یادداشت است، حاج اسماعیل – کارمند بازنشسته گمرکات – روایت آشنایی عجیب خود با این شهید را بازگو می‌کند و همسرش حاجیه خانم یگانه گهگاه سخنش را کامل می‌سازد؛ خانه‌شان مزین به تصاویر گوناگون از شهید جهانی است.حاج اسماعیل می‌گوید:«شهریور ۱۳۹۲ بود. پس از بیماری برادرم، همراه او راهی زیارت امام رضا(ع) شدیم. در مسیر بازگشت، حوالی چناران خودروی‌مان خراب شد. غروب نزدیک می‌شد و ما نگران سلامت برادرم بودیم که ناگهان وانت مزدای جوانی خوش‌سیما از راه رسید. گفت زائر امام رضا(ع) هستید؟ و بعد از لحظه‌ای درنگ، ما را با خود تا چناران برد. نامش جواد جهانی بود.»چهره حاج اسماعیل در این لحظه دگرگون می‌شود. نگاهی عمیق به تمثال بزرگ شهید بر ستون خانه می‌اندازد و ادامه می‌دهد:«از او پرسیدم جایی برای استراحت خانواده سراغ دارد؟ گفت: می‌برمتان هتل جواد! اما مقصد ما خانه خودش بود. گفت هتل جواد خانه من است؛ هر زائری گرفتار شود، مهمان من است.»آن شب میهمان خانواده جهانی شدند. واحدی کوچک و ساده، اما پر از صفا. صبح روز بعد، هنگام خداحافظی، گرمایی از ایمان و صمیمیت میان دو خانواده برقرار شد؛ رابطه‌ای که در سال‌های بعد به دیدارهای تابستانی و دوستی عمیق انجامید.رودخانه‌ای با چشمانی اشکبار ادامه می‌دهد:«دو تابستان میزبانش بودیم. بچه‌ها شیفته اخلاق و منش او شدند. رفتارش چنان مؤدبانه و مؤثر بود که همه، حتی دخترم، به طور داوطلبانه عفیف‌تر و مؤمن‌تر شدند. جواد مصداق امر به معروف عملی بود، نه زبانی.»آخرین دیدار آنان با شهید جهانی پیش از عزیمت به سوریه رقم خورد. همان زمان گفته بود:«رشته‌ای بر گردنم افکنده دوست… باید بروم.»حاج خانم یگانه نیز با گریه از خاطرات آن روزها می‌گوید:«جواد مثل فرزندمان بود. پیگیر بیماری‌ام، دعاگو و دلسوز. شب‌ها کنار پله‌ها نماز شب می‌خواند تا مزاحم کسی نباشد. آرام، متواضع و آسمانی بود. هنوز هم حضورش را در خانه حس می‌کنم.»او لحظه شنیدن خبر شهادت را چنین روایت می‌کند:«اذان صبح بود. پیامکی از مریم‌خانم، همسر جواد، آمد: “مامان‌جان، جواد به آرزویش رسید.” گوشی از دستم افتاد… فقط ذکر می‌گفتم و باورم نمی‌شد.»شهید مدافع حرم جواد جهانی، ۲۲ آبان ۱۳۹۵، در حین خنثی‌سازی تله‌های انفجاری در حلب سوریه به شهادت رسید و طبق وصیت خود، ۲۶ آبان همان سال در جبل‌النور پارک خورشید مشهد به خاک سپرده شد.اکنون در خانه‌ای در رامسر، یاد و نامش همچنان جاری است. حاج اسماعیل در پایان گفت‌وگو تأکید می‌کند:«شهدای ما زنده‌اند. جواد هنوز مهمان خانه ماست، همان صاحب هتل جواد که دل ما را هم ماندگار کردند.»