خطاب به همه مدیران و مسئولان شهرستانهای چناران و گلبهار
- شناسه خبر: 50510
- تاریخ و زمان ارسال: ۱۷ آبان ۱۴۰۴ ساعت ۲۱:۳۹
- منبع: کلام تازه
- نویسنده: کلام تازه - فاطمه تقیزاده
دموکراسی بر سه پایه قانون، اجرا و قضا استوار است، اما آنچه سلامت این سه را تضمین میکند، رکن چهارم یعنی رسانه است. رسانه در مفهوم اجتماعی، “چشم مردم” و “حافظ اعتماد عمومی” است؛ ابزاری برای بازتاب عملکردها و تصمیمات در آیینه افکار عمومی. هیچ مدیر یا نهادی بدون این آینه، نمیتواند ارزیابی دقیق و واقعبینانهای از مسیر خود داشته باشد.
رسانه، فراتر از اطلاعرسانی، در جایگاه ناظر مدنی عمل میکند و با شفافسازی رفتار نهادها، به تقویت اعتماد اجتماعی کمک میکند. در غیاب چنین ناظری، مسیر پاسخگویی ممکن است از شفافیت دور شود. واکنشهای اخیر مردم شهرستانهای چناران و گلبهار نسبت به برخی گزارشهای حوزههای مختلف از جمله درمان و عمران نشان داده که سطح مطالبهگری و آگاهی عمومی در حال ارتقاست. شهروندان دیگر تنها شنونده نیستند؛ آنها بخشی از روایت عمومیاند.
رسانههایی چون “کلام تازه” در این میان، نه منتقد مدیران، بلکه پل ارتباطی میان مردم و مدیران هستند. بیتوجهی به پرسشگری رسانهای میتواند مانعی در مسیر توسعه اجتماعی باشد. در مقابل، شنیدن صدای مردم از مسیر رسانهها و بهرهگیری از آن برای اصلاح تصمیمات، نشانه بلوغ مدیریتی است و میتواند الگویی از “مدیریت پاسخگو” در استان ارائه دهد.
در عصر جدید حکمرانی، ارتباط صادقانه جایگزین تبلیغات شده است. مردم به شعارها اعتماد نمیکنند؛ اعتماد آنها بر رفتار شفاف و پاسخگو بنا میشود. احترام به رسانه، در واقع احترام به افکار عمومی است. پنهانکاری یا بیتوجهی به پرسشهای رسانهای، از دید جامعه میتواند نشانهای از ضعف در اعتمادسازی تلقی شود.
نقش رسانه در نظم دموکراتیک، نقش ناظر مدنی است. نقد رسانهای اگر در چارچوب حرفهای و مستند باشد، نه تنها تهدید نیست، بلکه مسیر اصلاح را روشنتر میکند. چناران با سابقه فرهنگی غنی و گلبهار با چهرهای مدرن از توسعه شهری، ظرفیت آن را دارند که به الگوی تعامل میان رسانه و مدیریت محلی تبدیل شوند؛ الگویی مبتنی بر احترام متقابل، شفافیت و اعتماد عمومی.
مسئولان محلی باید بپذیرند که رسانه، رکن اعتماد مردم است، نه ابزار تزیین عملکرد. نقد منصفانه رسانه باید منبع اصلاح تصمیمها باشد، نه زمینهساز واکنشهای احساسی. گفتوگو با افکار عمومی از مسیر رسانهها، نشانه بلوغ مدیریتی است و بیاعتمادی اجتماعی ریشه در سکوت یا بیتوجهی به همین پرسشها دارد.
در نهایت، توسعه پایدار بدون پذیرش نقش رسانه، ممکن نیست. حذف رسانه از فرآیند تصمیمسازی، در واقع به معنای کمرنگ شدن حضور افکار عمومی در ساخت قدرت است. گلبهار و چناران فردا، زمانی به شهرهای اعتماد بدل خواهند شد که مدیرانشان رسانه را نه صرفاً شنونده، بلکه شریک واقعی در مسیر توسعه بدانند.
