بازگشت زندگی به خانه دوم/ وقتی مدرسه دوباره جان گرفت

اما مهر امسال، تنها آغاز یک سال تحصیلی نبود؛ مهر امسال، روایت دوباره‌ی ایستادگی و امید بود. ایران عزیز، روزهای سختی را پشت سر گذاشته بود و در سوگ رهبر شهید و حکیم خود، حضرت آیت‌الله امام سیدعلی خامنه‌ای(ره)، داغدار بود؛ اما با وجود همه تلخی‌ها، زندگی متوقف نشد. مدرسه‌ها دوباره گشوده شدند، زنگ‌ مهر، زنگ ایثار و شهادت و زنگ نماز به صدا درآمدند و فرزندان ایران، با کوله‌هایی بر دوش، راهی کلاس‌های درس شدند.

شاید یکی از زیباترین پاسخ‌ها به روزهای دشوار همین بود؛
بازگشت دانش‌آموزان به مدرسه.

دوشنبه ۳۰ شهریورماه، دانش‌آموزان پایه اول ابتدایی در قالب «جشن شکوفه‌ها» و دانش‌آموزان پایه هفتم در قالب «جشن جوانه‌ها» وارد عرصه علم و دانش شدند؛ کودکانی که شاید برای نخستین بار دست مادر و پدر را رها کردند و قدم به خانه‌ای گذاشتند که قرار است سال‌ها محل رشد، یادگیری و ساختن آینده آنان باشد و نوجوانانی که وارد دوره جدید تحصیلی خود شدند‌.

چهارشنبه اول مهرماه، خیابان‌های گلبهار شلوغ‌تر از همیشه شد.این بار، دانش‌آموزان باشور و شعفی مضاعف، یکپارچه وارد میدان شدند؛ همان میدان همدلی که بیش از ۲۰۰ شب در هر کوی و برزن برقرار است.

چهارشنبه‌شب نیز میدان غدیر گلبهار حال و هوای مدرسه به خود گرفت.دانش‌آموزان و معلمان در کنار یکدیگر،با اجرای برنامه‌های مختلف، عزم خود را برای ادامه مسیر، تجدید میثاق با رهبر شهید و بیعت با امام سیدمجتبی حسینی خامنه‌ای(حفظه‌الله) به نمایش گذاشتند.

در میان همه برنامه‌ها و سخن‌ها، یک جمله بیش از همه در جان مراسم نشست:
«مهر امسال را با یاد همکلاسی‌های شهید میناب آغاز می‌کنیم.»

دانش‌آموزان گلبهار در آغاز سال تحصیلی، یاد همکلاسی‌های شهید خود را گرامی داشتند و با یکدیگر هم‌پیمان شدند که جای خالی آنان را در مدرسه، با درس خواندن، تلاش کردن و ساختن آینده ایران پُر کنند.

پرچم ایران در دستان دانش‌آموزان به اهتزاز درآمد؛ دستانی کوچک که حامل پیامی بزرگ بودند: ایران، آینده‌اش را به فرزندان خود سپرده است.

تصاویر و گزارش‌هایی که از مدارس مختلف شهرستان گلبهار در اختیار روابط عمومی قرار گرفت، تنها قاب‌هایی از یک مراسم نبود؛ روایتگر شور و شعفی بود که در چهره دانش‌آموزان و معلمان موج می‌زد.

گویی دانش‌آموزان بیش از همیشه، مدرسه را نه یک ساختمان، که بخشی از زندگی خود احساس کرده بودند.
و اینجا شاید باید مکث کرد؛

آغاز سال تحصیلی، ورود به مدرسه، خانه دوم، همان جایی که دشمن بیم آن دارد که به خانه اول دانش آموزان تبدیل شود.

چرا که مدرسه فقط محل آموختن چند کتاب و گذراندن چند سال تحصیلی نیست؛ مدرسه جایی است که شخصیت دانش‌آموز شکل می‌گیرد، هویت او قوام می‌یابد، پرسش‌هایش متولد می‌شود و رؤیاهایش برای آینده جان می‌گیرد.

دشمن اگر از چیزی بیم داشته باشد، شاید از همین باشد؛ از مدرسه‌ای که بتواند خانه اول فکری و تربیتی نسل آینده ایران شود؛ از دانش‌آموزی که در کنار علم، هویت و مسئولیت خود را بشناسد؛ و از نسلی که بداند آینده این سرزمین را باید خودش بسازد.

همین‌جاست که بازگشایی مدارس، معنایی فراتر از یک تقویم آموزشی پیدا می‌کند.

باز شدن درِ مدرسه، باز شدن پنجره‌ای به آینده ایران است و شاید به همین دلیل، حضور دوباره دانش‌آموزان در کلاس‌های درس، پس از روزهای سخت، خود یک پیام روشن بود؛ ایران برای آینده‌اش ایستاده است.

در همین راستا، حضور مسئولان در کنار دانش‌آموزان در کلاس‌های درس گلبهار، تصویری ماندگار از همراهی و همدلی رقم زد؛ دست‌هایی که در کنار یکدیگر قرار گرفتند تا به دانش‌آموزان کمک کنند مسیر ساختن فردای ایران را با اطمینان بیشتری طی کنند.

مهر امسال در گلبهار، فقط بازگشایی مدارس نبود.
بازگشت امید به کلاس‌های درس بود.
بازگشت صدای خنده دانش‌آموزان به راهروهای مدرسه بود.
بازگشت پرچم به دست‌های آینده‌سازان ایران بود.
و بازگشت زندگی به خانه دوم فرزندان این سرزمین.

اکنون دوباره کلاس‌ها آغاز شده‌اند؛ معلم‌ها آمده‌اند، دانش‌آموزان آمده‌اند و زنگ مدرسه به صدا درآمده است.

و چه زیباست که بدانیم:
آینده ایران، از همین کلاس‌ها آغاز می‌شود؛
از همین میز و نیمکت‌ها؛
از همین معلم‌ها؛
و از همین دانش‌آموزانی که دیروز وارد خانه دوم خود شدند.