
آموزش پساهومانیستی؛ نوسازی جایگاه انسان در زیستبوم دانش
این نظریه تأکید میکند که تعریف «انسان» و در نتیجه «یادگیری» باید فراتر از مرزهای بیولوژیکی و شناختی صرف در نظر گرفته شود. نظام آموزشی سنتی ایران، همچون بسیاری از سیستمهای متأثر از مدلهای صنعتی، بر سه رکن اساسی استوار است: معلم به عنوان منبع مطلق دانش، دانشآموز به عنوان گیرنده غیرفعال، و محتوا به عنوان مجموعهای ثابت از حقایق بایسته. این مدل، جهانبینیای انسانمحور را ترویج میدهد که در آن، تنها ذهن انسانی صلاحیت تولید دانش را دارد. در پارادایم پساهومانیستی، با توجه به دسترسی گسترده به منابع اطلاعاتی و حضور بازیگران غیرانسانی در تولید دانش، نقش سنتی معلم...

